از آدم هایی که در زندگی ام می آیند و می روند، هیچ خاطره ای به جا نمی ماند،

جز رنگ هایشان!

او که آمد، روزها صورتی شدند. و او که آمد روزها پُر از آبیِ سرد شدند.

و این او قطعاً با آن او فرق دارد!

او که رفت روزها سیاه شد و او که مُرد روزها سفید بودند

هر چند کفشهایش همیشه قرمز بود...

تو که آمدی بنفش بی نظیری بودی، هرچند بعدتر ها خاکستری شدی

 و حتی الآن که هر چه فکر می کنم، هیچ رنگی نداری.

 بی رنگِ بی رنگ شده ای!

روزهای برفی برایِ من روزهای خاکستری ست.

نه قرار است اتفاقِ خوبی بیافتد و نه قرار است خبر بدی از هر جایی برسد.

وقتی روزها خاکستری باشند و تو بی رنگِ بی رنگ،

 دنیایِ این روزهایم کور رنگی می گیرند

و هیچ رنگی از هیچ کوچه و خیابانی دزدکی سرک نمی کشد تا که مرا ببیند

و آهسته جلو بیاید و سیگارم را بگیراند و بعد هم توی همان کوچه و خیابان محو شود.

وقتی روزهایم خاکستری باشند

 و تو بی رنگِ بی رنگ، دنیای این روزهایم پُر می شود

 از آدمهایی که از روبه رویم می آیند، کلاهشان را از سر بر می دارند

 و مرتب حالم را می پرسند.

اینقدر حالم را نپرسید.

 باور کنید من از دیدن روزهای برفی نه غمگین می شوم

 و نه از خوشحالی ذوق مرگی می گیرم.

 فقط بگذارید راه بروم و شعرهای شاملو را بخوانم.

کسری جان(بوی بارون،قهوه،سیگار)  http://rain-coffe-cigarette.persianblog.ir